To, co jeszcze dekadę temu było prawie niemożliwe, dziś jest całkowicie wykonalne. Ale wciąż nie dla tych, którzy nie lubią niespodzianek.
Wakacje nad morzem na chorwackim wybrzeżu to prawdziwa letnia tradycja dla wielu Słoweńców. Nie mniej tradycyjne są dyskusje z rodziną i przyjaciółmi po powrocie do domu – upał, nieustanne tłumy, wysokie ceny i, nie daj Boże, ciepłe piwo. Ponieważ w tym roku nasłuchaliśmy się o tym wszystkim zbyt wiele, w tym raporcie skupimy się na nieco nowszym wyzwaniu wakacyjnym: wyprawach nad morze samochodem elektrycznym.
Brzmi banalnie. Ładujemy akumulator do granic możliwości, ruszamy w podróż i w razie potrzeby robimy krótki postój, żeby się doładować. Wszystko staje się jeszcze łatwiejsze, jeśli weźmiemy pod uwagę samochód, który otrzymaliśmy na tegoroczną wyprawę. To oczywiście Zeekr 001, wysokiej klasy shooting brake chińskiego pochodzenia, który z akumulatorem o pojemności netto 94 kWh obiecuje godne pozazdroszczenia 580 kilometrów zasięgu według cyklu pomiarowego WLTP. Sądząc po obietnicach, powinniśmy dotrzeć z Prlekiji na Pag, dokąd udaliśmy się tym razem, z wystarczającym zapasem energii, aby móc wrócić do Słowenii. Uwierzcie mi, gdyby to było naprawdę takie proste, nie pisałbym dziś tego artykułu. Chociaż sama jazda jest prawie taka sama jak „zwykłym” samochodem, trzeba poświęcić znacznie więcej uwagi planowaniu. W przeciwieństwie do stacji benzynowych, które na drodze spotykamy co dziesięć kilometrów, a nawet rzadziej, stacje ładowania pojazdów elektrycznych wciąż są o wiele rzadsze – zwłaszcza te wykorzystujące prąd stały (DC), znane większości osób jako „szybkie ładowarki”.



Chociaż nasz testowy Zeekr mógłby pokonać trasę na Pag bez zatrzymywania się na doładowanie, stosując kilka energooszczędnych rozwiązań, wybraliśmy strategię z jednym ładowaniem pośrednim i mniejszym strachem przed rozładowanym akumulatorem. Aby uniknąć tłumów na stacjach ładowania i ponieważ nasze zakwaterowanie na to pozwalało, wyruszyliśmy po południu. O godzinie piątej po południu załadowaliśmy 539-litrowy bagażnik Zeekra najróżniejszymi gratami i około piętnaście minut później opuściliśmy naszą rodzinną miejscowość Prlekija. Następnie czekało nas 300 kilometrów jazdy głównie autostradami, do której Zeekr 001 został wręcz stworzony. W końcu to grand tourer, który dzięki pneumatycznemu zawieszeniu i długiemu rozstawowi osi zapewnia komfort na niezwykle wysokim poziomie. Jakby tego było mało, kierowca i pasażer z przodu mogą wybierać spośród aż sześciu trybów masażu. Nawet pasażerowie z tyłu, którzy zazwyczaj narzekają na dłuższe podróże, tym razem docenili przestronność tylnej kanapy. Mały ekran pod kratkami nawiewu klimatyzacji pozwala im sterować oświetleniem otoczenia, a nawet częściowo systemem audio. Cóż, ta ostatnia funkcja jest dobra tylko warunkowo.
Następnie pojawił się przystanek, który prędzej czy później muszą pokonać właściciele pojazdów elektrycznych zmierzający do Dalmacji – ładowanie. Dla wielu pasażerów odbywa się ono w Gospiću, który wcale nie jest destynacją turystyczną, ale jest dobrze zaopatrzony w stacje szybkiego ładowania od takich dostawców jak Tesla, Ionity i Qelo. Tym razem zdecydowaliśmy się na Qelo, ponieważ w czasie naszej podróży oferowało korzystniejszą cenę niż konkurencyjne Ionity, a jednocześnie 300 kW mocy na łączu CCS2 w zupełności wystarczało dla naszego Zeekra. Ale w tym momencie sprawy się skomplikowały. Ponieważ wybrana stacja ładowania nie obsługuje płatności kartą bankową, musieliśmy rozpocząć ładowanie za pośrednictwem aplikacji. Naszym planem A była aplikacja Qelo, ale napotkaliśmy problemy z autoryzacją numeru telefonu. Szybko więc sięgnęliśmy po plan B – słoweńską aplikację Gremo na elektriko, gdzie mieliśmy asa w rękawie: już aktywowane konto użytkownika! Świetnie, teraz pójdzie jak z płatka, doszliśmy do wniosku. Jednak po niezliczonych próbach, ładowanie po prostu nie chciało się uruchomić. Aż nagle stacja ładowania się obudziła i zaczęła działać. Mimo że aplikacja całkowicie się zawiesiła, samochód ładował się, i to dość szybko, z imponującą mocą 170 kW.


Po pomyślnym rozpoczęciu ładowania, udaliśmy się do pobliskiej kawiarni oddalonej o jakieś sto metrów, uśmiechając się od ucha do ucha, gdzie spędziliśmy kolejną godzinę. Kiedy wróciliśmy, nasze uśmiechy całkowicie zbladły – Zeekr został naładowany tylko do 58%! Najwyraźniej problem z komunikacją między stacją ładowania a aplikacją był na tyle poważny, że ładowanie automatycznie zatrzymało się po zaledwie szesnastu minutach. Wyjaśnię – celem tego postoju było zgromadzenie jak największej ilości energii na jazdę po Pagu, ponieważ na palcach jednej ręki mieści się tam wiele stacji ładowania. Z 58% naładowaniem dotarliśmy do celu bezpiecznie i bezstresowo, ale wkrótce po dotarciu ponownie zostaliśmy zdani na własną pomysłowość. Była możliwość pełnego naładowania baterii na sąsiedniej stacji ładowania Ionity, ale z niej zrezygnowaliśmy, myśląc, że zapas prądu będzie w pełni wystarczający. Później okazało się, że popełniliśmy błąd.
Dotarliśmy na Pag późnym wieczorem z 19% baterii, co wystarczyło na dobre sto kilometrów spokojnej jazdy. To w zupełności wystarczyło na kilka krótkich przejażdżek po wyspie, ale jasne było, że wkrótce będziemy musieli znaleźć stację ładowania. Tu jednak pojawił się nowy problem – w szczycie sezonu turystycznego znalezienie wolnego punktu ładowania jest praktycznie niemożliwe. Nawet jeśli monitoruje się dostępność za pomocą aplikacji (Google Maps, eSpots, Gremo na elektriko itp.), istnieje duże prawdopodobieństwo, że stacja ładowania będzie już zajęta w momencie przyjazdu. Uwierzcie mi, zdarzyło mi się to kilka razy podczas moich wakacji. Ostatecznie szczęście się do nas uśmiechnęło; nie tylko znaleźliśmy wolną stację ładowania, ale udało nam się nawet złapać jedną z zaledwie dwóch na całej wyspie, która umożliwia szybkie ładowanie prądem stałym (DC). Jej moc była ograniczona do 50 kW, ale i tak jest to znacznie lepsze niż wolniejsze ładowanie prądem przemiennym. Po dobrych dwóch godzinach Zeekr został ponownie naładowany do 100% i na szczęście tym razem proces przebiegł bez żadnych komplikacji.


Wakacje zawsze mijają zbyt szybko i nasze nie było inne, więc prędzej czy później musieliśmy wracać do domu. Ponieważ musieliśmy oddać Zeekr przed dotarciem do naszego rodzinnego miasta Prlekija, naszym pierwszym przystankiem była Lublana. Stolica Słowenii jest oddalona od Pagu o „zaledwie” 270 kilometrów, co oznaczało, że nie musieliśmy ładować samochodu po drodze. W drodze powrotnej wybraliśmy alternatywę, która wydaje się znacznie bardziej sensowna dla kierowców samochodów elektrycznych – linię promową Žigljen-Prizna. Ta decyzja skraca trasę o około sto kilometrów, a w praktyce ta odległość często decyduje o tym, czy możemy bezpiecznie podłączyć samochód w domu, czy będziemy zmuszeni szukać drogich, szybkich stacji ładowania wzdłuż autostrady. Jest jednak dodatkowy plus, który przyda się nie tylko posiadaczom samochodów elektrycznych: ponieważ trzymamy się starej, dobrej Magistrali Adriatyckiej aż do Rijeki (lub Senj, jeśli podróżujemy na wschód kraju), unikamy płacenia wysokich opłat drogowych. Oszczędności, a do tego kilka euro, całkowicie rekompensują koszt biletu na prom, ale jazda tą trasą zdecydowanie ma sens. Wczesnym rankiem, gdy droga jest jeszcze pusta, okazuje się zaskakująco przyjemna – zwłaszcza jeśli siedzisz za kierownicą 544-konnego sportowego grand tourera, takiego jak Zeekr 001.
Podsumowując: podróż samochodem elektrycznym nad morze może nie być dla każdego, ale dziś jest już całkiem realna. Moja rada jest prosta – planuj, planuj i jeszcze raz planuj. Nie polegaj ślepo na ładowaniu na najbliższej stacji ładowania, jeśli nie znasz jej lokalizacji z pierwszej ręki. Jeśli jednak miejsce docelowe oferuje możliwość prywatnego ładowania, taka podróż praktycznie niczym nie różni się od podróży klasycznym samochodem z silnikiem spalinowym.







